ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ: ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΛΟΓΩ ΧΟΥΝΤΑΣ

Μετά τη λήθη των μέχρι τώρα σκανδάλων και το λίφτινγκ της εικόνας της κυβέρνησης ενόψει των Ευρωεκλογών, η Βουλή των Ελλήνων θα είναι και πάλι μαζί σας για νέα σκάνδαλα, νέες τροποποιήσεις νόμων και δημιουργία νομικών παραθύρων, νέες παραγραφές ευθυνών βουλευτών, νέες μάσες και

 συγκλονιστικές ευκαιρίες για σένα που θες μια θεσούλα για το παιδί σου! 

Η Νεολαία μας ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ!

Αυτό που ακολουθεί είναι το γράμμα που γράφτηκε από τα Παιδιά Μας και κυκλοφόρησε στη κηδεία του μικρού Αλέξη. Όσοι είναι ακόμα 'ζωντανοί' θα θυμούνται ότι είναι τα ίδια που έγραφαν και φώναζαν τα Παιδιά του Πολυτεχνείου. 

Η νεολαία μας είναι ζωντανή σε πείσμα των αρπαχτικών της εξουσίας που αφού ξεπούλησαν τις συνειδήσεις τους, ξεπουλούν τη χώρα ολόκληρη: τα λιμάνια μας, τα νερά μας, τον αέρα, την υγεία, τη παιδεία μας...Και αν ελπίζουν οτι θα το κάνουν με τη συναίνεσή μας γιατί είμαστε και 'μεις σα κι αυτούς, τα Παιδιά μας είναι ΖΩΝΤΑΝΑ. Τα Παιδιά μας έχουν τη ψυχή και τη δύναμη να χαλάσουν τα σχέδιά τους. Είναι καιρός να ανοίξουμε τα μάτια και τα αυτιά μας. Να πάμε παραπέρα με τα Παιδιά Μας μπροστάρηδες. 

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ!

Δεν είμαστε τρομοκράτες, "κουκουλοφόροι", 

"γνωστοί-άγνωστοι".

ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ!

Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι....

Κάνουμε όνειρα - μη σκοτώνετε τα όνειρά μας!

Έχουμε ορμή - μη σταματάτε την ορμή μας.

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ!

Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.

Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο 

για τη "βιτρίνα", παχύνατε, καραφλιάσατε.

ΞΕΧΑΣΑΤΕ!

Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε,

Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε,

να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους.

ΜΑΤΑΙΑ!

Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι,

έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε

τη μέρα που θα πεθάνετε.

Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε!

Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.

ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ.

ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ.

Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες;

Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν;

ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ!

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ!

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

 

Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα...

        ΕΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας.

Στην άκρη της Πλατείας του Χρόνου

Κοντεύουν εννέα ώρες από τότε  που μεσουράνησε ο ήλιος. Στη μέση της Νέας Υόρκης, στην άκρη της Πλατείας του Χρόνου, στέκομαι και φαίνεται να κάνω ό,τι κάνουν όλοι. Να ζω στη μοναξιά μου, να περπατώ σα να κυνηγώ έναν αόρατο φίλο ή σα να με κυνηγά ένας αόρατος εχθρός. 

Κοιτάζω τη δουλειά μου. Έτσι με έμαθαν να λέω την απανθρωπιά. 

Κάθομαι μοναχή σε ένα τραπέζι, δίχως άνθρωπο στα μάτια να κοιτώ. Και κανείς δε με κοιτά. Είμαι σχεδόν αόρατη. Πολύχρωμοι άνθρωποι τριγύρω. Με χίλιες γλώσσες στα στόματά τους, μιλούν για τα καινούργια αγαθά που αγόρασαν, για λεφτά και επιθυμίες καταναλωτικές.

Περπατώ στο δρόμο και κοιτάζω χαμηλά. Δε κοιτάζω άνθρωπο στα μάτια. Έτσι με έμαθαν να λέω την απανθρωπιά. 

Μα όπως χαμηλά κοιτώ, βλέπω ανθρώπους ξαπλωμένους στα πεζοδρόμια. Μια ταμπέλα μπροστά τους, λέει ότι πεινούν. Απλώνουν τα χέρια και περιμένουν το όνειρο μιας καλύτερης ζωής.

Αποστρέφω τη ματιά μου και συναντώ τα μάτια των κουρδισμένων ανθρώπων. Και αυτοί, γεμάτοι προσδοκίες, γεμάτοι θέλω. Μια ζωή γυρίζουν από λεωφόρο σε λεωφόρο με μάτια άδεια από τη κούραση για ένα παρόν που πάντα είναι μισό, για ένα μέλλον που πάντα έχει στρίψει στη προηγούμενη γωνία.

Και άμα αποκαμωμένοι ακουμπήσουν στο τοίχο, μια ανάσα να πάρουν πριν χαθούν ξανά στο άπειρο του τίποτα, γραβατωμένοι γιάππηδες τους προσπερνούν. Κορμοστασιά όρθια και περπάτημα όλο καμάρι. Γι’ αυτό που μοιάζουν να είναι...Γι’ αυτό που περνιούνται ότι είναι. Και μόλις κλείσουν πίσω τους τη πόρτα του διαμερίσματος τους, μπαίνουν στο δικό τους τάφο, πολλά μέτρα πάνω από τη γη, κοντά στη κορυφή ενός ουρανοξύστη και ευτυχισμένοι από αυτό που λένε ζωή, «παραδίνονται» σε μυριάδες μικρές «απολαύσεις», σε τιμή ευκαιρίας...μόνο τη ψυχή τους! 

Μα θαρρώντας πως αγγίζουν την αθανασία, αφήνονται στον θάνατο. Και τα άδεια τους κουφάρια, στολισμένα και μυρωδάτα, στριφογυρίζουν στα μέρη που πλέκεται η καθημερινότητα ενός κόσμου που κινείται αιώνια, δίχως συνείδηση της κίνησής του και της αιώνιας ακινησίας του. Δίχως συνείδηση του θανάτου του και της μικρής και ευάλωτης ζωής του.

Μήπως ξεχάσαμε πάλι;

Οι μέρες και οι μήνες περνούσαν και διάφοροι χαρακτήρες με τις ροζ και άλλων αποχρώσεων υποθέσεις τους με επισκέπτονταν στο κουτί της τηλεόρασης. Τη μια ο Bob με τη απροσδιόριστη σεξουαλική του ταυτότητα και απέναντι ο Ψινάκης (που γνωρίζει καλά τη σεξουαλική του ταυτότητα) να οργιάζει, την άλλη ο Ζαχόπουλος και η 'οξεία αυτοκτονίαση' που έπεσε στο κυβερνών κόμμα, η βενζίνη που έγινε πια είδος πολυτελείας μαζί με πολλά από τα βασικά αγαθά (ψωμί, γάλα κ.ο.κ.), το ασφαλιστικό που μοιάζει με γριά μάγισσα με αιχμηρούς κυνόδοντες που μας πλησιάζει όλο και πιο απειλητικά, και -το κερασάκι-, η κόντρα των δυο φίλων που μαζί έβαλαν τα χέρια στα σκατά και τώρα αλληλοκατηγορούνται για το ποιος βρωμάει πιο πολύ (βλ. Τριανταφυλλόπουλος και Αναστασιάδης).... Και πουθενά ένα φρένο, πουθενά μια αντίδραση. Μόνο απογοήτευση και οπισθοδρόμηση στα στενά όρια της ιδιωτικής μας σφαίρας. Πίσω στον καναπέ μας, στην ασφάλεια του τηλεκοντρόλ και στη καλύτερη περίπτωση, η επανάπαυση σε μια κριτική για τα σκουπίδια της TV και τα σκάνδαλα μιας κυβέρνησης που δε φαίνεται να την αγγίζει τίποτα. Πίσω στα προβλήματα της δικής μας καθημερινότητας (πως θα ξεχρεώσουμε το δάνειο, που θα παρκάρουμε, που θα πάμε για καφέ κ.ο.κ)
Αλλά δεν είναι η κυβέρνηση που δεν την αγγίζει τίποτα, αλλά εμάς. Και 'μεις με τη σειρά μας που δεν αγγίζουμε τη κυβέρνηση. Κανένας στους δρόμους για ό,τι συμβαίνει τις τελευταίες μέρες και 'μεις αποσβολωμένοι, συχνά αποχαυνωμένοι παρακολουθούμε στους δέκτες ένα σωρό ΄πιθήκους' (ζητώ συγγνώμη από τους αληθινούς πιθήκους) που νομίζουν ότι μας εκφράζουν ή που έτσι θέλουν και που δυστυχώς έχουν στα αλήθεια τη δύναμη να διαμορφώνουν συνειδήσεις.
Μέχρι πότε αλήθεια; Μετά τις φωτιές που έκαψαν τη μισή Ελλάδα, αναρωτιέμαι, τι άλλο χρειάζεται για να πάρουμε χαμπάρι ότι εμείς έχουμε την αληθινή εξουσία; Και ότι η 'επανάσταση' αρχίζει από μέσα μας, από τη στάση μας απέναντι στον εαυτό μας, στους συνανθρώπους και στο περιβάλλον; Μήπως ξεχάσαμε πάλι;

Μήπως όταν ο Θοδωράκης τραγουδούσε μετά την πτώση της χούντας φωνάζοντας να μη ξεχάσουμε, αναφερόταν σε αυτή ακριβώς τη τάση των νεοελλήνων; Μήπως η μνήμη μας θέλει λίγη βοήθεια;

Video που βοηθούν τη μνήμη

Και όταν κανείς θυμάται, τότε βλέπει, ακούει, οσμίζεται την παιδική του αθωότητα, αυτή που την είχε για χαμένη... Και τότε τρίζουν τα δόντια ενός θηρίου που πολλοί το θέλουν κοιμισμένο... Καλημέρα

Αχ και να μη ξεχνούσαμε...

(κάνε κλίκ σε ένα video που βοηθά τη μνήμη)



Γράμμα από έναν εθελοντή πυροσβέση

"Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί
τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς
πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος
μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο
«Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά
προβλήματα."

Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη
ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη
λογική της δημοσιογραφίας..

Θα ήθελα να ξεχάσω
τα 3-4 πρόβατα που δεν πρόλαβαμε να
βγάλουμε από το μαντρί και τα
ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας
πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι
που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο
μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο
κατάλαβε οτι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα
αφεντικά του λείπαν διακοπές και
κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν
απο τα πεύκα καθώς γινόντουσαν
παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον
αέρα να φτερουγίζουν για λίγο
και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά
φύλλα..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων
μου όταν είδαμε τις 50μετρες
φλόγες να μας ζώνουν από παντού
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των
ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας
όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια
τους οι φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια
κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας
γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν
το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε
όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι
και μασούσαμε στάχτη,
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε
κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε
επειδή είχαν δημιουργήσει
κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας
Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω
όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας
ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε
και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι
τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν
εκτεθειμένους στις φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων
στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η
φωτιά
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο
να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε
τις όμορφες περιοχές που κάποτε
χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας
δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν

Μα δεν θα ξεχάσω
εκείνους τους χειριστές των
ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας
δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από
τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που
μας περιτριγύρισαν
Μα δεν θα ξεχάσω
τους συνάδελφους απο Αταλάντη που
ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη
για αυτούς περιοχή
Μα δεν θα ξεχάσω
όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που
επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να
χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με
αναλγησία τους εμπρησμούς και
κοροιδεύουν τους Εθελοντές.
Μα δεν θα ξεχάσω
το κράτος που ούτε γάντια δεν μας
έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ,
για να μήν θίξει την επιτηδευμένη
ανικανότητα του μπροστά στα
συμφέροντα.
Μα δεν θα ξεχάσω
οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να
σταματήσουμε ενα μέτωπο 500
μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά
πρόβατα.. Θα βοηθήσει να
μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν
οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.
Μα δεν θα ξεχάσω
την όμορφη τραυματιοφορέα που μου
συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα
αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που
πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν
μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό
προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά
και καλοσύνη.
Σας ευχαριστώ.

Και δεν θα ξεχάσω
να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να
χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη
για όλες τις καταστροφές που της έχει
προξενήσει το είδος μου.
Η απορία μου είναι
οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα
εαν δεν υπάρχει πια πράσινο
γύρω σας;
Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα
σου καίει τους πνεύμονες;
πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει
πάνω και εμείς εδώ κάτω;
πώς περιμένω απο ενα κράτος με
στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να
δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο
τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα
πνευμόνια μου...

Αναδημοσίευση από Modern Greek Studies Association (mgsa-1)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΝΘΟΣ-ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΔΡΑΣΗ

Όχι, δεν είναι μια άγνωστη διαβολική δύναμη που καίει την Ελλάδα. Δεν είμαστε εμείς τα αθώα θύματα που κάποιοι 'κακοί' αποφάσισαν στα καλά καθούμενα να κάψουν την ΄χωρα τους απ'άκρη σ'άκρη. Είμασε εμείς οι ίδιοι εδώ και δεκαετίες με τον ωχαδελφισμό μας, με τον μηδενικό αυτοσεβασμό μας και με την απίστευτη αλλαζονεία μας. Έχουμε αποπροσανατολιστεί από ό,τι είναι στα αλήθεια σημαντικό (π.χ. να αφουγκραστούμε και να συνταχθούμε με τις φωνές των δασοπυροσβεστών που εδώ και τουλάχιστον μήνες φωνάζουν για τις ελλείψεις σε ανθρώπινο δυναμικό και εξοπλισμό, να πάρουμε στα σοβαρά τη δύναμη της ψήφου μας που τόνοι αίματος έχουν χυθεί για αυτήν) και αναλωνόμαστε στο να παίζουμε παιχνίδια ο ένας στον άλλον, να χειροκροτούμε το κάθε ανίκανο που υποτιμά της νοημοσύνη μας και να κυνηγάμε τις ουρές μας. Και έτσι γινόμαστε συνένοχοι σε αυτό το απίστευτο έγκλημα (ή αυτοχειρία?).

Είμαστε ή όχι μια ήδη καμμένη χώρα?

Στις 16/9 θα το αποδείξουμε περίτρανα όταν θα βρεθούμε μπροστά στις κάλπες για άλλη μια φορά. Τότε θα μας έρθουν "όλα": ποιος βόλεψε ή είπε ότι θα βολέψει το ανηψούδι μας που ε, δε τα 'παίρνει καλά τα γράμματα και τι θα απογίνει αυτό το παιδί στη ζωή και άλλα τέτοια ωραία. Και έτσι απλά θα ξεχάσουμε αυτό που γίνεται αυτή τη στιγμή, γιατί στο κάτω κάτω, εμείς ζούμε στο διαμερισματάκι μας στην Αθήνα που τόσο ιδρώσαμε για να αποκτήσουμε (άσε που ακόμα το χρωστάμε) και άσε που ο μ*****ς απέναντι μας κόβει και τη θέα.. Άλλωστε έχει καλύτερα show στη tv.

Πριν βουλιάξουμε λοιπόν για άλλη μια φορά στους καναπέδες της αδιαφορίας μας και όσο το θέμα είναι ακόμα "καυτό", ας κάνουμε κάτι: ας βάλουμε τα μαύρα μας και ας κατέβουμε στο κέντρο της πόλης που ζούμε και ας περάσουμε το μήνυμα:

ΌΧΙ ΔΕ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ ΠΙΑ.
ΞΥΠΝΗΣΑΜΕ ΚΑΙ ΡΩΤΑΜΕ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΕΡΩΤΗΣΗ:
ΓΙΑΤΙ;
έστω κι αν η απάντηση περιλαμβάνει και εμάς,
έστω κι αν η απάντηση δεν θα χαϊδέψει τ' αυτιά μας


Αναδημοσίευση αφίσας από το www.anadasosi.blogspot.com